Monday, November 2, 2009

lovebug

kehadapan fatin,

assalamualaikum. apa khabar? saya harap awak sihat. nama saya nabil. saya dari kelas 4b. saya kenal awak tapi mungkin awak tak kenal saya. awak cute. sebenarnya dah lama saya suka kat awak. awak suka kat saya tak?

pecah kaca,
pecah gelas,
sudah baca,
harap balas.

p/s : err.. kalau nak balas, letak saja bawah meja awak. esok saya ambil. saya tunggu jawapan awak.

Yang benar,
(N.A.B.I.L)
surat ini aku jumpa di library minggu lepas. terselit di dalam kamus. lepas baca aku ketawa terbahak-bahak macam orang gila. nak membaca surat sependek ini pun memakan masa. mana tidaknya tulisan comot, ejaan salah. pening aku baca. tapi yang paling kelakar, pantun pecah kaca tu. aku ingat zaman aku sekolah dulu saja orang guna. budak-budak sekarang pun still guna pantun tu. pantun zaman-berzaman.
keesokkan paginya, semasa budak-budak ada perhimpunan pagi, aku pun pergi ke kelas 4f. nak tengok kalau-kalau si fatin ni membalas surat nabil. aku tak mengajar kelas ini. aku tengok nama di papan kenyataan. ada 3 orang fatin dalam kelas ini. aku garu kepala. fatin yang mana satu ni? ada nur fatin, fatin syuhada dan fatin dania. oleh kerana aku ni mempunyai perasaan ingin tahu yang sangat tinggi, aku pun check setiap meja. puas aku cari akhirnya terjumpa sehelai kertas yang dilipat dua. aku buka kertas itu. sah, surat dari fatin untuk nabil. tulisan kemas. tak susah nak dibaca.
kepada nabil,
saya kenal awak siapa. awak yang selalu makan kuaci kat pondok bas kan? terima kasih sebab suka kat saya. tapi maaf, saya tak suka kat awak. saya dah ada pilihan hati. abang anwar 6f. dia handsome, tinggi, kurus, putih dan cerdik. tak macam awak. awak gemuk dan hitam. saya tak suka orang gemuk. lepas ni jangan kacau saya lagi. saya tak suka.
p/s : awak selalu balik sekolah dengan abang anwar kan? tolong kirim salam kat dia ye!
Yang benar,
(FATIN)
aku terpaku lepas baca surat fatin. jujurnya pengakuan. kejam sungguh si fatin ni. sampai hati dia mengata si nabil gemuk. memang lah nabil tu badannya agak besar dari orang lain tapi dia cute. selalu senyum. manis orangnya. mesti nabil terluka lepas baca surat ini. sudah lah mengata orang, lepas tu ada hati nak minta tolong pula. kalau aku, tak kuasa aku nak tolong.
sekarang aku dalam misi mencari lebih banyak surat-surat macam ni lagi. aku nak buat pameran kat library, ok tak?

Thursday, September 10, 2009

numbernombornumero

hari semalam, ida bertanyakan aku satu soalan. kenapa aku memilih untuk menjadi cikgu bi? kenapa tak mahu jadi cikgu maths? ajar math lagi senang katanya. bi susah. aku senyum kat ida. ini jawapannya :

dalam banyak-banyak subjek masa zaman sekolah dulu, subjek yang paling aku tak suka adalah matematik. aku allergic sikit dengan nombor. bila sampai waktu math aje kepala aku dah pusing, mata pun berpinar-pinar. benar, aku tak bohong. dari sekolah rendah sampai lah sekolah menengah aku mengalami gejala pening kepala bila belajar math. benda senang pun boleh jadi complicated.

aku ingat lagi masa upsr dulu aku dipaksa duduk di meja guru sedangkan kawan-kawan yang lain boleh duduk di tempat masing-masing. cikgu maths aku time tu namanya Puan Haliza. garang gila. setiap kali masa dia je aku kena duduk berduet dengan dia di meja guru. hari-hari kena marah sampai aku naik takut nak belajar maths dengan dia. sebenarnya cikgu tu baik orangnya tapi kalau dah dapat student slow macam aku, memang la dia akan naik darah. sekarang baru aku faham perasaan dia. resultnya, Alhamdulillah.

masa pmr pula lebih kurang sama. hari-hari masuk kelas pemulihan maths. cikgu yang mengajar tu pun naik muak tengok muka aku. ajar benda yang sama berulang kali, aku still tak dapat-dapat. kalau kawan-kawan yang lain takut nak belajar bi, aku pula bernyanyi riang bila time bi. cikgu bi aku memang garang tapi aku suka dia sebab dia tak pernah marah aku. kiranya aku ni teacher's pet lah. bagilah soalan apa pun past tense, present tense, adjective semua aku boleh jawab dengan confirm and confident. ligat aku mengangkat tangan nak menjawab. kawan-kawan lain naik menyampah tengok aku tapi bila maths aje aku sorok tangan. result math aku masa pmr, oklah. tak ke laut sangat.

masa spm pula aku cuba buat yang terbaik. dah tak boleh main-main. ini menentukan masa depan aku. ligat pergi tuisyen hari-hari. masa awal-awal tahun, add maths aku tak pernah lulus, asyik fail aje. hebatkan? aku pelik, aku rasa dah banyak buat exercise tapi still tak pass juga. frust gila time tu. di saat-saat aku hampir nak give up, ada hamba Allah ni memberi pertolongan kepada aku. nasib baik dia ada kalau tak pasti tercatat 9 di sebelah subjek add maths aku. terima kasih kepada si dia.

masa di u aku dah selamat tak payah ambil apa-apa subjek yang berkaitan dengan math. cuma masa first year dulu aku wajib ambil numerical literacy. macam maths tapi struggle juga nak score. pendek kata, turun lah cikgu dari langit pun nak mengajar aku maths, rasanya aku still tak pandai juga. come to think of it, maths not that difficult cuma otak aku agak slow untuk digest nombor.

tahun lepas lagi best, gb tanya aku boleh ajar math tak. muka aku dah biru. biar betul dia ni nak suruh aku ajar maths. dia tak tahu sejarah hubungan aku dengan subjek maths agaknya. dengan lajunya aku geleng kepala. bagilah aku subjek lain asalkan jangan maths. nanti tak pasal-pasal ke laut budak-budak tu.

itulah sebabnya kenapa aku mengajar bahasa. panjang menjela jawapan aku. ida pun naik bosan nak dengar. mesti dia menyesal tanya soalan tu kat aku. padan muka kena dengar aku membebel.